Skrót ESG pojawił się oficjalnie w 2006 roku, kiedy inwestorzy zaczęli zauważać coś prostego: 
firmy, które lepiej zarządzają energią, ludźmi i przejrzystością zarządzania, radzą sobie lepiej w długim terminie. 

Ale tu ważna rzecz: 
ESG nie powstało dlatego, że ktoś chciał ratować świat.  Powstało dlatego, że inwestorzy… chcieli ratować swoje pieniądze. 

Zauważyli, że firmy, które ignorują ryzyka środowiskowe, społeczne i zarządcze: 

– częściej mają wpadki, 
– częściej walczą z kryzysami wizerunkowymi, 
– mają wyższe koszty operacyjne 
– częściej łapią kary i prawne problemy, 
– są gorzej zarządzane wewnętrznie. 

Dlatego inwestorzy nazwali te obszary materialnymi ryzykami. 

A potem przyszedł kolejny impuls: 
Duże korporacje zaczęły być rozliczane nie tylko z własnych emisji i praktyk, ale także z tego, co robią ich dostawcy. 
I tak ESG zaczęło „spływać w dół” – z korporacji do firm średnich i mniejszych. 

Nie dlatego, że wszyscy nagle postanowili być ekologiczni. 
Tylko dlatego, że ryzyko i pieniądze zaczęły się z tym wiązać. 

To jest fundament. 
Zrozumienie tego zmienia wszystko. 
ESG to nie jest program „kochajmy planetę”. 
ESG to jest program: 

„Chrońmy firmę przed ryzykami, które są bardziej realne niż kiedykolwiek”. 

Co naprawdę znaczy „E” w ESG?
„E” – środowisko. 

I tutaj zazwyczaj w zarządach pojawia się: 
„O nie, tylko nie to. Znowu będą mówić o drzewkach, pszczołach i segregacji odpadów”. 

Więc powiedzmy jasno: 
ESG nie interesuje romantyczna ekologia. 
ESG interesują koszty, ryzyka i ciągłość działalności. 

Co to oznacza w praktyce? 

Po pierwsze: energia. 

Jeśli Twoja firma zużywa dużo energii – jesteś narażony. 
Bo ceny energii nie będą spadać. 
A im większe zużycie, tym większe ryzyko. 

ESG pyta: 
– Czy masz plan B, jeśli ceny energii znowu skoczą? 
– Czy możesz zmniejszyć zależność? 
– Czy Twoja energia pochodzi z miejsc, które klienci zaakceptują? 

Po drugie: surowce i materiały. 

Kiedy firma uzależniona jest od jednego typu surowca – ryzyko rośnie. 
Przykładów mamy mnóstwo: stal, drewno, mikroprocesory, chemia. 

ESG chce wiedzieć: 
– Czy masz plan, kiedy surowca zabraknie? 
– Czy Twoi dostawcy są stabilni? 
– Czy Twoje materiały nie będą blokowane przez przepisy? 

Po trzecie: regulacje. 

I tu tkwi sedno. 
Regulacje środowiskowe nie są wymysłem aktywistów. 
One wynikają z tego, że państwa nie chcą ponosić kosztów za firmy, które nie zarządzają ryzykami środowiskowymi. 

Dlatego już dziś firmy, które lekceważą „E”, mają: 

– wyższe koszty, 
– utrudniony dostęp do dużych klientów, 
– gorszą pozycję w negocjacjach, 
– a w niektórych branżach – realne ograniczenia działalności. 

Po czwarte: łańcuch dostaw. 

Duże firmy mają obowiązek raportowania emisji i ryzyk w całym łańcuchu. 
To znaczy, że jeśli jesteś dostawcą – prędzej czy później dostaniesz pytanie o emisje i praktyki środowiskowe. 

I jeśli nie odpowiesz… po prostu wypadniesz z przetargu. 

Dlatego „E” to nie jest zielona ideologia. 
To jest biznesowa podstawa przetrwania w łańcuchach dostaw. 

„S” jak Social – czyli stabilność ludzi i bezpieczeństwo operacyjne.  „S” – Social, czyli ludzie. 

I tu znowu – zero romantyzmu. 

Nie chodzi o CSR, akcje charytatywne czy budowanie placów zabaw. 
Chodzi o to, czy firma potrafi normalnie funkcjonować na rynku pracy. 

Co jest najczęstszym kosztem firm dzisiaj? 
Nie energia. 
Nie surowce. 
Tylko… ludzie. 

Koszty rotacji. 
Koszty rekrutacji. 
Koszty błędów wynikających z wypalenia. 
Koszty wypadków. 
Koszty nieudolnego zarządzania. 

ESG pyta o rzeczy bardzo pragmatyczne: 

 Czy ludzie uciekają z firmy? 

Wysoka rotacja to bardzo konkretne straty: 
– know-how, 
– stabilność operacji, 
– jakość, 
– zaufanie klientów. 

Czy firma szkoli ludzi? 

Nie dlatego, że to ładnie wygląda. 
Tylko dlatego, że bez tego nie ma kompetencji. 

Czy firma ma wypadki przy pracy? 

Jeśli tak – to jest ryzyko, które może: 

– zatrzymać produkcję, 
– doprowadzić do kontroli, 
– uderzyć w reputację, 
– kosztować miliony. 

Czy zarządzanie ludźmi jest zdrowe? 

Mobbing, chaos, brak komunikacji – to dzisiaj nie tylko sprawa HR-u. 
To kwestia ryzyka prawnego, wizerunkowego i operacyjnego. 

Czy firma jest atrakcyjna na rynku pracy? 

Dziś to nie pracownik ma się prosić. 
To firma musi umieć przyciągnąć kompetencje. 
Jeśli nie – traci tempo wzrostu. 

„S” nie jest miękkim tematem. 
„S” to twardy fundament efektywności biznesowej. 

„G” jak Governance – porządek w zarządzaniu, który chroni firmę
I ostatni element: „G” – governance. 
Najbardziej biznesowy, najbardziej niedoceniany, a jednocześnie najważniejszy. 

„G” pyta: 
Czy firma jest zarządzana tak, by nie wpaść w problemy, które mogłyby ją położyć? 

Kilka kluczowych elementów: 

Zarządzanie ryzykami. 

Czy firma ma procedury, które zabezpieczają ją przed błędami? 
Czy ktoś w firmie naprawdę pilnuje ryzyk prawnych, finansowych i operacyjnych? 

Decyzje oparte na danych. 

Nie „bo tak czuję”, tylko: 
– analiza, 
– liczby, 
– scenariusze. 

Firmy z dobrym „G” działają przewidywalnie. 
Firmy bez „G” działają jak gra w rosyjską ruletkę. 

Przejrzystość finansowa. 

Przejrzystość nie tylko dla audytora. 
Dla zarządu. 
Dla banku. 
Dla inwestora. 

Brak przejrzystości to zaproszenie do problemów. 

Odpowiedzialność i kompetencje w zarządzie. 

Czy w zarządzie są osoby, które rozumieją ryzyka, procesy, finanse? 
Czy są jasno określone role? 

ESG nie wymyśla niczego nowego. 
„G” to po prostu dobre zarządzanie firmą. 

Dlaczego ESG nie jest „ekościemą”?  
To bardzo proste. 

Jeśli coś jest ekościemą – znika z rynku. 
A ESG… nie znika. 
Wręcz przeciwnie – staje się coraz bardziej obowiązkowe: 

– dla banków, 
– dla przetargów, 
– dla dużych korporacji, 
– dla regulatorów. 

Dlaczego? 
Bo ESG nie mówi o ekologii. 
ESG mówi o ryzykach, które mogą uderzyć w wyniki finansowe firm. 

A ryzyka są prawdziwe: 
– Blackouty, 
– ceny energii, 
– braki kadrowe, 
– patologie w zarządzaniu, 
– kary regulacyjne, 
– zerwane dostawy. 

„Ekościema” mogłaby być ignorowana. 
Ale tego nie da się ignorować, bo to dotyczy twardych kosztów i twardej rzeczywistości biznesowej. 

Co ESG daje firmie praktycznie?
A teraz najważniejsze: co firma z tego ma? 

Lepszą pozycję w przetargach 

Duże firmy odrzucają dostawców, którzy nie spełniają ich wymogów. 
ESG to już element selekcji. 

Niższe koszty ryzyk 

Mniej awarii, mniej wpadek, mniej kar. 

Większą przewidywalność 

Zamiast gaszenia pożarów – planowanie. 

Łatwiejszy dostęp do finansowania 

Banki stosują scoring ESG. 
Firma z lepszym ESG jest mniej ryzykowna = lepsze warunki. 

Stabilniejszy rynek pracy 

Lepsza retencja i przyciąganie talentów. 

Lepszy wizerunek – ale jako efekt uboczny 

Nie jako cel. 
Jako skutek dobrej roboty. 

ESG jako falochron
Dlatego w podcaście Falochron Biznesu mówię o ESG jak o falochronie. 
Falochron nie powstrzyma sztormu. 
Nie zatrzyma fal. 
Nie sprawi, że morze zrobi się spokojne. 

Ale pozwoli przetrwać statkowi, który bez niego zostałby zatopiony. 

ESG działa dokładnie tak samo. 
Nie zatrzyma kryzysów. 
Ale pozwala firmom wyjść z nich z mniejszymi stratami. 
Czasem to jest różnica między przetrwaniem a zamknięciem działalności. 

Jeśli chcesz bardziej zagłębić się w tematykę ESG, przeszkolić swoich ludzi, wdrożyć ESG do Twojej firmy - skontaktuj się ze mną. Można również pozyskać dofinansowania do budowania świadomości ESG i szkoleń.